Eigenlijk is ’s avonds een bus besturen best relaxed. Elaine komt net van Lijn 2 af en heeft nu pauze. Tijd om te plassen, op te warmen, een praatje te maken in het ’pauzehok’ naast Leiden Centraal Station. ,,’s Avonds werken is heerlijk. Er heerst een andere sfeer dan overdag. Het is minder gespannen. Mensen gaan wat leuks doen, naar de film of het theater. Of ze komen van hun werk, dan valt er ook spanning van hun schouders.’’
Elaine Schoor zit al negen jaar ’op de bus’, maar komt oorspronkelijk bij de dierenambulance vandaan. „Mijn hart ligt bij dieren. Maar daar viel niet genoeg te verdienen. En mijn oom, broer en vader zitten allemaal in het OV, dus zeiden ze: waarom ga je het niet proberen? Ik hield altijd al van auto’s en nu rijd ik een heel grote.”
Een andere chauffeur verlaat het pauzehok. „Fijne dienst!” roept hij Elaine toe. Elaine kent niet alle chauffeurs, volgens haar werken er meer dan 350 in de regio. „Maar zwaaien naar elkaar doen we allemaal. Dan flitsen we het cabinelicht aan. Dat is naast vriendelijk en collegiaal ook een vorm van sociale controle.”
Want Elaine heeft, al is het niet vaak, heus te maken met incidenten. „Dronkenmannen komen mijn bus niet in. En eigenlijk kiezen die jongens dan altijd eieren voor hun geld, want het alternatief is de politie. En meestal”, geeft ze toe, „is het eigenlijk gewoon heel gezellig ’s avonds in de bus. Mensengaan wat leuks doen, dus ze hebben er zin in. Het gekste was ooit een ritje naar Schiedam, waar mensen een feestje opstartten. Ze begonnen te springen en te zingen. Ik noemde die dienst vanaf toen de partyline. ”
Vaste klanten heeft Elaine ook, daar wordt altijd een praatje meegemaakt. Studenten zitten echter verscholen in hun telefoon. Stappen in. En weer uit.
Het is tijd om te vertrekken, ze steekt in de stromende regen het Stationsplein over. Lijn 55: Leiden CS – Voorhout – Leiden CS – Voorschoten– Leiden CS. „Kijk, dit is mijn kantoor, zegt ze als ze op haarstoel zit. Het is niet groot, maar ik heb alle vrijheid. Heerlijk.”
Zondagavond is geen zaterdagavond, want er stappen aan de LUMC-kant van het station slechts negen mensen in. Een meisje meteen muts sluit haar ogen en rusttegen de beslagen ruit, haar vriend- oorbel, volle boodschappentas, ook een muts - scrollt in stilte op zijn telefoon. In Oegstgeest is de bus weer leeg.
„Fietsers denken soms dat de wereld van hen is. Zonder licht en met een razend tempo zie ik ze soms pas op het laatste moment. En zo’n bus staat niet in twee seconden stil. Gelukkig is er nooit wat gebeurd."
Op deze natte zondagavond zijner nauwelijks fietsers. Oegstgeest flitst voorbij. Snelweg. Bedrijventerrein. Akzo, Brookland, Rimboe Sauzen.
Op Voorhout Station stapt niemand in. De bus blijft leeg. „Ik dacht het wel. Zondagavond is kalm, zeker met dit weer.” Na een korte stop klimt Elaine weer achter het stuur. De bus zet zich in beweging, Schoutenlaan, Oosthoutlaan, de lege bus baant zich een weg door het natte, donkere Voorhout.
Omgekeerde volgorde: Rimboe Sauzen, Brookland, Akzo. In Oegstgeesttwee passagiers, op Leiden CS stappen ze weer uit. Elaine rijdt met een lege bus door naar Voorschoten. Zal het ook niet druk zijn. Heerlijk. Mark Siera (tekst) en Veerle Sloof (fotografie)
Nachtvlinder
De nacht houdt de waarheid voor zichzelf. Ineen reeks van tien verhalen gaan fotograaf Veerle Sloof en journalist Mark Siera opzoek naar de verhalen van de nacht; waarin mensenfeestvieren, werken, ontspannen en samenkomen. Op zoek naar verhalen in het duister. Wie: Elaine Schoor. Waar: Leiden Centraal Station /Voorhout Station. Tijd:23:46. Lees het online artikel op Leidsch Dagblad